update

Mam druga prace! Kelneruje w kurdyjskiej restauracji! :) Nie byloby tak latwo, gdyby nie przyjaznie, ktore nawiazalam przez ostatnie dwa lata. Jezeli ktos wybiera sie tutaj z zamiarem szybkiego znalezienia pracy, a nie zna ludzi, to sie zawiedzie. Niestety tak to tutaj dziala...

Kiedy wyjatkowo nie pracuje, zwiedzam najpiekniejsze miejsca. Anglia poza Londynem jest po prostu cudowna i tak cholernie klimatyczna... Male, urocze cottage houses, przemili staruszkowie, mnostwo kwiatow w ogrodkach, waskie uliczki, smieszne male samochodziki, sklepowe szyldy z zeszlego stulecia, tradycyjne puby i deszcz. Zupelnie jak w filmach typu "Co ludzie powiedza" :) Uwielbiam.

W "Coaching" pisali cos o notowaniu wszelakich spostrzezen, tak wiec mam zamiar troche popisac. Jest o czym. Niestety bez polskich znakow;/

To moje trzecie wakacje tutaj. Oprocz tego odwiedzam to miejsce kilka razy w ciagu semestru. Wciaz lapie sie na tym, ze przez kilka dni (conajmniej) czuje sie mocno wyobcowana, zaklopotana i zagubiona. Po angielsku okreslilabym to slowem "confused". Szczegolnie, gdy jestem sama. Tak wiec wyruszylam dzisiaj na dobrze znane Hounslow. I niby wszystko ok, wiem, gdzie isc,wiem, skad odjezdza moj autobus, wiem, gdzie sa sklepy, ktorych szukam, ale...Smiesznie to musi wygladac swoja droga. Taki mala wystrachana mysia w Wielkim Swiecie.A Wielki Swiat jest specyficzny i baaardzo inny od mojego. Po pierwsze duzo sie dzieje. ZA DUZO. Wszystko, kolory, krzyki, dziwaki, auta, glosna muzyka. Fascynujace, aczkolwiek meczace po pewnym czasie. Co do ludzi. Po pierwsze: muzulmanie. Duzo muzulmanow. Glownie z Somalii, troche mniej z Poludniowej Azji. Arabowie to gatunek, który na Wyspach nie wystepuje. Po drugie: sikhowie. Duzo sikhow. Duzo turbanow, duzo metalowych bransoletek. Potem mamy hindusów, ale tych jest statystycznie najmniej. Potem dlugo, dlugo nic. Po dlugim nic mamy Polakow: cizie, drechy, czasami nawet normalni ludzie. Potem troche innych wschodnich przybyszy. Potem dlugo dlugo nic, a po dlugim nic, jezeli mamy szczescie, mozemy spotkac prawdziwego Brytyjczyka z krwi i kosci.

I tak wlasnie wyglada Londyn. Taki jego urok ;)

To był zdecydowanie udany rok akademicki. Zakochałam się w Warszawie, poznałam mnóstwo nowych ludzi i mocno zacieśniłam więzi z tymi, których znałam już wcześniej. Po raz kolejny też utwierdziłam się w przekonaniu, że psychologia to wybór najlepszy z najlepszych.
Odnalazłam się i jest mi dobrze. Dziwnie tylko jest żyć w takim rozdarciu, kiedy ma się tyle domów, tylu ważnych ludzi w różnych miejscach. Chciałabym podzielić swój czas równo pomiędzy wszystkich, co jest niestety niemożliwe.Póki co, jestem tu jeszcze przez kilka następnych dni. Potem znów ruszam do kolejnego ukochanego "domu" - tym razem na Wentworth Road:)