,

Zabawne jak często niedoceniamy tych, którzy zawsze są.
Tych, którzy decyzję o przejechaniu 350 km podejmują w przeciągu kilku godzin, tylko dlatego, iż dostali "cichy" sygnał, że są potrzebni. Matki, która tyra za niezdrowy tryb życia jednocześnie odgarniając mokre włosy z czoła, tłumacząc, że jesteś cudowna, że jesteś najwspanialszą córką na świecie i nic tego nie zmieni.
Osoby, do której możesz zadzwonic w środku nocy, gdyż uciekł ci autobus i nie wiesz, jak dotrzec do pracy. Ludzi, którzy pytają co u ciebie, nie tylko dlatego, że są ciekawi, ale naprawde interesują się tobą i twoim życiem, chcą byc jego częścią.
Jest ich tak mało, ale razem tworzą armię, której nie pokona największy tłum.

Po śnie trwającym zaledwie półtorej godziny mój umysł był wyłączony, moje oczy na wpół otwarte.
Zobaczyłam wszystko.

.

Zaczęło padac, kiedy skończyłam z Tobą rozmawiac.
Z chęcią uderzyłabym Cię w twarz. Tak mocno, aż poczułabym, że piecze mnie dłoń.
Potem oplotła wątłymi ramionkami błagając o pocałunek w czoło. 

Poświęcę jeszcze pięc minut na bycie żałosną. Potem wstanę, odgarnę koc i zagłębię się w to, co dotyczy mnie tu i teraz.
I tak, aż do momentu, w którym znów przypadkiem zapytam co u Ciebie.