Nie można w nieskończonosc unikac odpowiedzialności za swoją labilnosc.

Tragicznie zmniejsza się lista tych, do których jeszcze można zadzwonic i zapytac jak minął dzień.

Włączając tych najważniejszych.

And I remember everything, everything I loved
I gave it away like it wasn't enough

Zadzwoniłabym, opowiadając, jak bardzo boli, jak wyrzuty sumienia urosły do wielkości K2, jak bardzo chciałabym naprawic, cofnąc, powiedziec coś lub czegoś nie powiedziec.

Chciałabym wypuścic z siebie powietrze, zanim miną 3 minuty i się uduszę.

I wtedy przypominam sobie, że nie mam do kogo.

silent beauty.no one cares.silent ending.no one is there.

Czas czekoladowych papierosów i pogryzionych długopisów, worków pod oczami i stężenia nikotyny co przekracza stan krytyczny. 

update

Mam druga prace! Kelneruje w kurdyjskiej restauracji! :) Nie byloby tak latwo, gdyby nie przyjaznie, ktore nawiazalam przez ostatnie dwa lata. Jezeli ktos wybiera sie tutaj z zamiarem szybkiego znalezienia pracy, a nie zna ludzi, to sie zawiedzie. Niestety tak to tutaj dziala...

Kiedy wyjatkowo nie pracuje, zwiedzam najpiekniejsze miejsca. Anglia poza Londynem jest po prostu cudowna i tak cholernie klimatyczna... Male, urocze cottage houses, przemili staruszkowie, mnostwo kwiatow w ogrodkach, waskie uliczki, smieszne male samochodziki, sklepowe szyldy z zeszlego stulecia, tradycyjne puby i deszcz. Zupelnie jak w filmach typu "Co ludzie powiedza" :) Uwielbiam.

W "Coaching" pisali cos o notowaniu wszelakich spostrzezen, tak wiec mam zamiar troche popisac. Jest o czym. Niestety bez polskich znakow;/

To moje trzecie wakacje tutaj. Oprocz tego odwiedzam to miejsce kilka razy w ciagu semestru. Wciaz lapie sie na tym, ze przez kilka dni (conajmniej) czuje sie mocno wyobcowana, zaklopotana i zagubiona. Po angielsku okreslilabym to slowem "confused". Szczegolnie, gdy jestem sama. Tak wiec wyruszylam dzisiaj na dobrze znane Hounslow. I niby wszystko ok, wiem, gdzie isc,wiem, skad odjezdza moj autobus, wiem, gdzie sa sklepy, ktorych szukam, ale...Smiesznie to musi wygladac swoja droga. Taki mala wystrachana mysia w Wielkim Swiecie.A Wielki Swiat jest specyficzny i baaardzo inny od mojego. Po pierwsze duzo sie dzieje. ZA DUZO. Wszystko, kolory, krzyki, dziwaki, auta, glosna muzyka. Fascynujace, aczkolwiek meczace po pewnym czasie. Co do ludzi. Po pierwsze: muzulmanie. Duzo muzulmanow. Glownie z Somalii, troche mniej z Poludniowej Azji. Arabowie to gatunek, który na Wyspach nie wystepuje. Po drugie: sikhowie. Duzo sikhow. Duzo turbanow, duzo metalowych bransoletek. Potem mamy hindusów, ale tych jest statystycznie najmniej. Potem dlugo, dlugo nic. Po dlugim nic mamy Polakow: cizie, drechy, czasami nawet normalni ludzie. Potem troche innych wschodnich przybyszy. Potem dlugo dlugo nic, a po dlugim nic, jezeli mamy szczescie, mozemy spotkac prawdziwego Brytyjczyka z krwi i kosci.

I tak wlasnie wyglada Londyn. Taki jego urok ;)

To był zdecydowanie udany rok akademicki. Zakochałam się w Warszawie, poznałam mnóstwo nowych ludzi i mocno zacieśniłam więzi z tymi, których znałam już wcześniej. Po raz kolejny też utwierdziłam się w przekonaniu, że psychologia to wybór najlepszy z najlepszych.
Odnalazłam się i jest mi dobrze. Dziwnie tylko jest żyć w takim rozdarciu, kiedy ma się tyle domów, tylu ważnych ludzi w różnych miejscach. Chciałabym podzielić swój czas równo pomiędzy wszystkich, co jest niestety niemożliwe.Póki co, jestem tu jeszcze przez kilka następnych dni. Potem znów ruszam do kolejnego ukochanego "domu" - tym razem na Wentworth Road:)

 

.

Pochowałam 5-godzinną siostrę i swoje najsilniejsze uczucia. Swoje najskrytsze marzenia i pragnienia. Wciąż znajduje siłę. Nie wiem skąd. Dzisiaj mi jej zabrakło...

zobaczysz, kiedyś napiszą o nas książkę. nieszczęśliwe zakończenia najlepiej się sprzedają.

.

"When I see you the world stops. It stops and all that exists for me is you and my eyes staring at you. There's nothing else. No noise, no other people, no thoughts or worries, no yesterday, no tomorrow. The world just stops, and it is a beautiful place, and there is only you. Just you, and my eyes staring at you.
I stared.
When you're gone, the world starts again, and I don't like it so much. I can live in it, but I don't like it. I just walk around in it and wait to see you again and wait for it to stop again. I love it when it stops. It's the best fucking thing I've ever known or ever felt, the best thing, and that is why I stare at you…”



Nienawidze tych wieczorów, kiedy najmniejsza pojebana rzecz doprowadza do płaczu.

.

 Nienawidzę braku kontroli. Chciałabym miec gdzieś zakodowane, że wiem swoje, że reszta mnie nie interesuje, nie obchodzi. Że przecież to ja sięgam pod powierzchnię, bo proste odpowiedzi mnie nie zadowalają. Chciałabym stanąc przed nimi wszystkimi i głosem pełnym pewności siebie powiedziec, co myślę. Nie tłumaczyc się. Nie potrafie tak, nie patrząc na innych. Brakuje mi wewnętrznej siły. Nigdy nie byłam indywidualistką-nonkonformistką. Męczy mnie to i boję się, że bliscy mi ludzie, po kolei jak pionki, będą odpadac z mojego życia, uznając mnie za dziwną i inną. Prawdą jest, że wiele z nich już odpadło. Wolałabym chyba wierzyc, że taka po prostu jest kolej rzeczy. Ludzie przychodzą i odchodzą i nie powinno dorabiac się do tego filozofii.
M. powiedział, że człowiek musi byc jakiś. Że nie może tolerowac wszystkiego, rozumiec wszystkich, nie oceniac. Nie wiem, czy ma racje. Wiem jedynie, że byłoby łatwiej pojsc za owieczkami i dołączyc do ich stadka.


Kolejna sukienka na poprawę humoru. Objętosc mojej szafy rośnie ;-)

update

Chwile mnie tu nie było. Czas na troche masalowych wieści. Będzie chaotycznie, jak zawsze zresztą.
Zdałam sesję. Połowa ferii (za dużo powiedziane) mineła mi troche dramatycznie, moja kolejna podróż za wielką wodę stanęła pod znakiem zapytania. Kwestia priorytetów, jak ktoś kiedyś powiedział. Na szczęście skończyło się dobrze i spędziłam kilka następnych dni podbijając magiczną Walię. Wróciłam i zastałam jeszcze więcej śniegu... Ostatnie dni jednak są już troche cieplejsze, śnieg topnieje odkrywając psie kupy w masowych ilościach. Jest lepiej. Conajmniej mam siłę, by rano podniesc tyłek z łóżka i zrobic coś pożytecznego. Moje robaczki dobiegły końca, postanowiłam nie zapisywac się na kolejny poziom (choc cholernie mi się ten język podoba), gdyż:
1) nie mam kasy
2) chciałam poznac kogoś, kto mnie może zrozumie, a zamiast tego, poznałam bandę mało realistycznych dziewczyn, dla których priorytetem były: poznanie jakiegokolwiek mieszkańca subkontynentu (gdyż każdy jest jak Shahrukh Khan - romantyczny, idealny i kocha po aż grób) i założenie ślubnego sari :/ Filmy robią tym biedaczkom wode z mózgu.
3) nie mam czasu, w poprzednim semestrze uczyłam się więcej na robaczki niż na swoje studia.
A propos studiów, wybór specjalizacji zbliża się wielkimi krokami, a ja dalej mam pustkę w głowie.

Wracając do roztopów i słońca - wraz z nimi doszło do mnie kilka w miarę pozytywnych nowin. Po tych ciągnących się w nieskończonośc, samotnych i przeryczanych miesięcy, i w czasie, kiedy większosc moich decyzji podejmuje wybierając mniejsze zło - nawet takie drobiazgi cieszą. Chciałabym jeszcze...






 edit: jestem zakupoholiczką :/

Mam wrażenie, że pisze tylko do siebie. Ale to nic :) Traktuje moją masalę jako osobistego psychoterapeute (na ludzkiego mnie nie stac).

Zimno w łapki.
Chcę wiosnę.
Chcę zmian.

Chciałabym, żeby wreszcie zrozumieli. Bo nieważne, jak często z nimi rozmawiam i jak często tłumaczę.
Efekt jest zawsze ten sam. Potakują, mówią, że rozumieją, uśmiechają się. A potem jest jak dzisiaj. Hiperwentylacja i ryk.
Nie trzeba byc geniuszem ani psychologiem, żeby wiedziec, że wyraźne stawanie w opozycji i emocjonalny szantaż bez racjonalnych powodów rodzi bunt i chęc udowodnienia jak bardzo ta druga strona jest w błędzie.
Chyba, że ma się świadomośc słabości przeciwnika... I jego skłonności konformistycznych.




"Była to jedna z tych nocy, w których nie ma nadziei na świt."

sesja.

Brak czasu na martwienie się pierdami-śmierdami, maratony z dramatami społecznymi i bezsenne noce. Mam zamiar przejsc ten etap szybko i bezboleśnie. Bilety na mini ferie zabukowane. 8 stopni Celsjusza w królewskiej stolicy i ukochane Cardiff w planie.

Niech już będzie po.

Rozkładam ręce w bezsilności.

Stereotypowe dresy - ABSy, tlenione blondynki, wiejska muzyka i tanie piwo.
A wszystko to w...Warsiowie:)
Nie bawiłam się tak dobrze od czasów bolly imprez w tamtym roku.


"To na melanżu, to bylo na melanżu..." :D

Gdybym tak tylko mogła wziąc ich wszystkie zmartwienia.
Jak mam dac im siłe i ich wspierac, skoro jestem od nich słabsza?
Za emocjonalnie, za emocjonalnie.
Nie jestem w stanie więcej dzisiaj napisac.






kiepski byłby z ciebie psychoterapeuta, Karolciu.