Chciałabym, żeby wreszcie zrozumieli. Bo nieważne, jak często z nimi rozmawiam i jak często tłumaczę.
Efekt jest zawsze ten sam. Potakują, mówią, że rozumieją, uśmiechają się. A potem jest jak dzisiaj. Hiperwentylacja i ryk.
Nie trzeba byc geniuszem ani psychologiem, żeby wiedziec, że wyraźne stawanie w opozycji i emocjonalny szantaż bez racjonalnych powodów rodzi bunt i chęc udowodnienia jak bardzo ta druga strona jest w błędzie.
Chyba, że ma się świadomośc słabości przeciwnika... I jego skłonności konformistycznych.
"Była to jedna z tych nocy, w których nie ma nadziei na świt."
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz