.

 Nienawidzę braku kontroli. Chciałabym miec gdzieś zakodowane, że wiem swoje, że reszta mnie nie interesuje, nie obchodzi. Że przecież to ja sięgam pod powierzchnię, bo proste odpowiedzi mnie nie zadowalają. Chciałabym stanąc przed nimi wszystkimi i głosem pełnym pewności siebie powiedziec, co myślę. Nie tłumaczyc się. Nie potrafie tak, nie patrząc na innych. Brakuje mi wewnętrznej siły. Nigdy nie byłam indywidualistką-nonkonformistką. Męczy mnie to i boję się, że bliscy mi ludzie, po kolei jak pionki, będą odpadac z mojego życia, uznając mnie za dziwną i inną. Prawdą jest, że wiele z nich już odpadło. Wolałabym chyba wierzyc, że taka po prostu jest kolej rzeczy. Ludzie przychodzą i odchodzą i nie powinno dorabiac się do tego filozofii.
M. powiedział, że człowiek musi byc jakiś. Że nie może tolerowac wszystkiego, rozumiec wszystkich, nie oceniac. Nie wiem, czy ma racje. Wiem jedynie, że byłoby łatwiej pojsc za owieczkami i dołączyc do ich stadka.


Kolejna sukienka na poprawę humoru. Objętosc mojej szafy rośnie ;-)