.

Na zewnątrz zimno, wietrznie, deszczowo. Ogólnie – niefajnie. Taka pogoda jest jednak doskonałą wymówką na zamknięcie się w ciepłym domku, zmelinowanie się pod kołderką ( z wszystkim, co jest okrutnie niezdrowe i okrutnie dobre) i oglądanie filmów. Kuszące, szczególnie, że mój nowy plan temu jak najbardziej sprzyja. Postanowilam jednak, ze musze cos zmienic i wypełnic sobie każdy dzien po brzegi. Inaczej zwariuje!

Tak więc dzisiaj podreptałam na pierwsze zajęcia hindi. Hindi, które sama nie wiem czemu wybrałam. Troche z ciekawości, bo do urdu podobny, bo może ludzie będą fajni... Zaczynam dostrzegac, ze moje najbliższe otoczenie mnie nie rozumie.
Jestem zdesperowana, by porozmawiac z kimś, kto będzie wystarczająco OTWARTY, że choc postara się zrozumiec. Mogę też szukac w gronie tych, którzy są pewniakami. Boje i wstydze się mówic o tym, co mi chodzi po głowie. Cenzurowanie myśli, marzeń i przeżyc nigdy nie było moją domeną. To nawet troche bolesne jest.
Dziwne, zazwyczaj podziwiamy tych, którzy wychodzą na przeciw, zaś sami nie wychylamy główki ze stadka. Strach przed odrzuceniem się to nazywa.

Ale nie o tym miałam mówic.